De Kelten en de Saksen

Honderden jaren werd de Engelse bevolking door de Romeinse legioenen beschermd tegen gevaren van buitenaf. De Keltische inwoners waren Romeinse staatsburgers geworden die het vechten ontleerd waren.  Na de Romeinse terugtrekking in 417 n.C. werden ze nog driemaal teruggeroepen door de geromaniseerde Kelten voor hulp tegen binnendringers. Twee keer hebben ze gehoor gegeven aan deze oproep, de laatste keer deden ze dat niet.

De Kelten waren genoodzaakt de hulp van andere volkeren in te roepen, om te vechten tegen de binnendringers, die vanuit Germanië, Pictland en Ierland een bedreiging voor het Engelse gebied vormden. Koning Vortigern riep daarom de hulp van de Saksische leider Hengist en zijn broer Horsa in. Samen versloegen ze de binnendringers, maar Hengist gaf aan dat hij meer Saksische mensen nodig had, om de vijand buiten te houden. Dit accepteerde Vortigern, waarop negentien extra Saksische schepen landden ter versterking. Op een van deze schepen bevond zich Hengists oudste dochter en algauw had Vortigern een zwak voor haar. Hij trouwde haar en als bruidsschat gaf hij de Saksen de streek Kent.

Langzaamaan verloor hij de controle over de situatie en kregen de Saksen de touwtjes steviger in handen. Er kwamen steeds meer Saksen om zich in Brittannië te vestigen en Vortigern werd steeds minder populair onder het volk. De voormalige High King of Ireland die wettelijk gezien de koning was, maar was afgezet, keerde met een leger terug naar Engeland en won de steun van de bevolking.

Hierdoor werd Vortigern gedwongen naar Wales te vluchten. Feitelijke informatie hierover is niet te vinden, maar hij wordt herhaaldelijk in verhalen over koning Arthur vermeld.

De Saksen spreidde zich vervolgens uit over heel Zuidoost-Engeland. Vortigerns zoon, Vortimer, leidde een tegenaanval, waardoor er veel bloederige veldslagen werden uitgevochten. Uiteindelijk wilde Hengist met de Keltische leiders over vrede onderhandelen.

Alle 300 leiders arriveerden ongewapend op de afgesproken plek, omdat dit een vredesoverleg was. Een evenredig aantal Saksen waren aanwezig. Tijdens de maaltijd trokken de Saksen op bevel van Hengist hun wapen en staken alle Keltische leiders dood. Deze klap zouden de Engelse Kelten nooit meer te boven komen. De Kelten werden verdreven tot het land wat nu Wales heet. Wales betekent letterlijk vreemdeling, een passende benaming omdat de Kelten vreemden in hun eigen land werden. Tussen het Wales van de Kelten en het Engeland van de Saksen werd  rond 800 een grote wal gebouwd, beter bekend Offa’s dyke. De Saksen wilden niets meer te maken hebben met de Kelten, die te zwak waren om hun oude land te heroveren. De Saksen vormden ook een bedreiging voor de Schotse borders en laaglanden.  Ondanks verzet vanuit Edinburgh heeft de Saksische cultuur zijn invloeden gehouden op deze Schotse gebieden. Uiteindelijk kwam ook aan de Saksische macht een einde, toen Willem van Normandië, ook Willem de Veroveraar genoemd, de Saksische koning Harold the Saxon in 1066 verpletterend versloeg bij de slag van Hastings.

Er is veel bekend over de Saksen en hun manier van vechten. Tijdens hun regime hebben ze Engeland continu verdedigd tegen de Denen die het land plunderden. De Saksen hadden een goed georganiseerd militair systeem, waarin de infanterieaanvallen centraal stonden. Ze kenden geen cavalerie en waren in staat zeer grote afstanden te voet af te leggen. Zoals het tapijt van Bayeux aantoont, was de tactiek van de Normandiërs die te paard vochten, nieuw voor hen.

De Saksen gebruikten tijdens hun oorlogen de zogenaamde dubbele bijl. Deze wapens waren bijzonder zwaar en sommige Saksen waren ermee in staat een paard te onthoofden. Verder maakten de Saksen gebruik van speren, bijlen en zwaarden en ter verdediging hadden ze een rond schild. Deze schilden werden in verschillende kleuren beschilder, om de zwakke plekken in het hout te verbergen. Hiermee konden ze een muur van schilden creëren, waarbij iedere soldaat zijn schild voor of achter zijn wapenbroeder plaatste, waardoor ze een ondoordringbare muur bouwden. Tegenwoordig wordt deze tactiek nog steeds gebruikt door de Mobiele Eenheid. De Saksen hebben met de Angelen het Engels ontwikkeld en het grootste gedeelte van de Engelsen stamt van dit volk af.

copyright © 2008 CelticBritain.net, Alle rechten voorbehouden.