Gladius

De gladius, bekend als het Romeinse zwaard, werd oorspronkelijk door de Spanjaarden gebruikt. Ze vochten er zo fel mee tegen de Romeinse veroveraars dat die, nadat ze hen toch hadden verslagen, het wapen overnamen. De gladius was met name bedoeld voor steken, waardoor de punt ook v-vormig is en ideaal om tussen de ribben of in het gezicht te steken. Ook had de kling twee scherpe kanten, waardoor hij ook geschikt was om te houwen. De gladii werden gebruikt in combinatie met een groot schild, de rechthoekige scutum. Wanneer ze in formatie stonden, gaven legionairs er de voorkeur aan aangevallen te worden en in verdedigingspositie te steken op de onbedekte delen van de tegenstanders, die zichzelf kapot liepen op de ondoordringbare schildmuur. De gladius maakte drie fasen door: de gladius Hispaniensis, die door de Spanjaarden werd gebruikt, de gewone gladius en de Pompeiigladius, genoemd naar gladii die in Pompeii werden opgegraven.