Keltische Engelsen
De
overgrote meerderheid van de Engelse bevolking is genetisch gezien Keltisch. Na
de komst van de Romeinen in 43 n.Chr. namen de Kelten in Engeland de
leefgewoontes van de veroveraars over. Deze verboden echter niet de Keltische
culturele elementen en de Keltische cultuur in Romeins-Brittannië bleef
grotendeels gespaard. In Cornwall werkten de Keltische stammen goed samen met
hun overheersers, hierdoor werden de Kelten daar geaccepteerd als een apart volk
en bondgenoot was van het Romeinse rijk.
Nadat de Romeinen in 417
n.Chr. de Britse eilanden hadden verlaten, lieten ze een deels geromaniseerde
Keltische beschaving achter. Deze Kelten waren het harde, krijgslustige leven
van de stammen ontwend. Zij riepen de Romeinen tot driemaal terug om hun te
beschermen tegen binnendringers vanuit Germanië, Ierland en Pictland. Tweemaal
gaven ze gehoor aan deze oproep. De derde maal niet, daarom vroegen de Kelten in
Engeland de Saksen om hun koninkrijk Lloegr (Engeland) te beschermen.
Nadat ze zich in Lloegr hadden gevestigd, namen de Saksen het gebied langzaam
over. Volgens de mythe dreven ze de Keltische volkeren steeds verder westwaarts
tot in Wales en Cornwall. Waarschijnlijk is deze mythe niet waar. De Saksen
richtten zich voornamelijk op de aristocratie. Zij drongen weliswaar de
bevolking van het nieuwe land hun religie, taal en cultuur op, maar in principe
bleef deze bevolking Keltisch. Langzaamaan namen ze de Saksische cultuur over.
De bevolking was gedwongen de cultuur van de heersende klasse over te nemen en
vergat door de Saksische overheersing zijn Keltische afkomst. Veel Kelten deden
logischerwijs hun best familiebanden of relaties met de Saksen te creëren of te
verzinnen, waardoor ze recht hadden op een hogere plaats in de maatschappelijke
ladder.
DNA-onderzoek
In 2006 voerde dr. Stephen Oppenheim van de Oxford University een grootschalig
DNA-onderzoek uit. De resultaten waren verbluffend. Uit het onderzoek kwam naar
voren dat ongeveer 65 tot 75 procent van de Engelse bevolking van Keltische
afkomst moet zijn, aangezien de genen RIB die ze dragen, kenmerkend zijn voor de
Kelten in Wales, Cornwall, Ierland en Schotland. Uit dit onderzoek valt op te
maken dat zowel de Ieren, Schotten, Welshmen en de Cornish één en hetzelfde volk
zijn geweest. De Engelsen hebben zichzelf echter 1.500 jaar voorgehouden dat ze
van Saksische afkomst waren.
Naast deze ontdekking bleek dat de Duitse, ‘Saksische’ genen veel ouder waren
dan gedacht, ze waren vele duizenden jaren voor de Saksische invasie al aanwezig
en kwamen aan het eind van de laatste ijstijd naar Engeland, tijdens de eerste
stroom van kolonisatie. Deze genen zijn voornamelijk terug gevonden in Noord en
Centraal-Engeland. Nergens komen de Keltische genen onder de 50% van de genen.
Het Germaanse DNA is wel met het Keltische gekruist. Het echt Saksische DNA
bestaat maar uit 5% van de Engelse bevolking en komt voornamelijk in Norfolk
voor.
Conclusie
Ironisch
gezien zet het Britse parlement, dat voor de meerderheid uit Keltische Engelsen
bestaat, al eeuwen lang alles op alles om de Keltische cultuur te verbergen,
eerst door veel Keltische elementen te verbieden en na 1900 door veel Keltische
elementen te blijven ontkennen.
Dit onderzoek pleit de Saksische binnendringers vrij van grootschalige genocide.
Logischerwijs was het ook onwaarschijnlijk dat een dusdanig grote hoeveelheid
mensen zouden afstammen van een volk dat in de vroege Middeleeuwen over de zee
nieuw land vond. In dit geval, zou de Engelse vlag er eerder uit behoren te zien
als die van Wales, met de rode draak van de Britten. De werkelijke naam voor de
bewoners van Engeland is in dat geval Lloegros of Brit en niet English dat Angel
betekend.
Zie ook:
Het koninkrijk Dublin
Brian Boru
MacDonald, Lord of the Isles
Gallowglasses
