 |
 |
||||
|
|
De slag bij Bannockburn
De Engelsen trokken op over de oude Romeinse weg vanuit Falkirk naar Bannockburn. Hun koning, Edward II, stuurde een detachement van 3000 ruiters onder leiding van de Graaf van Gloucester naar voren om de Schotten aan te vallen op de heuvel waar deze stonden. Daarna stuurde hij een kleine hoeveelheid ruiters naar het noorden van de heuvel om af te handelen met de vluchtende Schotten.
De
eerste dag
Eward II gaf het bevel om oostwaarts te trekken en zo Bruce leger uit te flanken en om Philip van Mowbray rugdekking te geven voor zijn terugtocht naar Stirling castle. Voordat deze met zijn leger het kasteel kon bereiken, kwam Moray dreigend met zijn divisie vanuit New Park. Toen Philip uiteindelijk de langzaam naderende speerdragers aanviel werden zijn soldaten op dezelfde manier ingemaakt als Gloucester en Hereford eerder die dag. De Engelsen schrokken er van dat de immobiele Schiltron-eenheden (speermannen met ieder een 4 meter lange speer, ontwikkeld door William Wallace) onder leiding van Robert the Bruce een zeer mobiel en wendbaar leger vormden. Dit leger naderde langzaam en onstopbaar. De Engelsen waren hier totaal niet op voorbereid en konden hier dan ook niet mee overweg.
De
tweede dag Als ze op deze morgen nog zouden aanvallen dan zouden ze zonder verliezen bij het Engelse leger in de buurt kunnen komen. Nadat Bruce zijn kamerheer had geridderd met de naam Steward (vader van het Steward koningshuis), gaf hij het bevel om vooruit te trekken. Edward Bruce’s divisie leidde de tocht naar het slagveld. Aan zijn linkerkant Randolph en Stewart, met Robert the Bruce en zijn hooglanders vlak achter hem. Ze vormden een lijn zodat de Engelsen tussen de Forth en de Bannockburn in zouden komen te zitten. Bij het Engelse leger heerste een verslagen sfeer, hun moreel was laag. Het hele Engelse leger kwam naar Schotland, alle ridders waren aanwezig, en ze waren de eerste dag letterlijk terug geduwd. Moe van de koude nacht ging het leger op deze zondag van 24 juni bidden, net zoals de Schotten in hun kamp deden. De Engelse ridders waren ervan overtuigd dat Bruce op zijn veilige positie zou blijven zitten, wachtend op de Engelsen om aan te vallen. Ze zagen echter tot hun verbazing de Schotten naderen in een goed gevormde lijn. Zonder leider als Robert the Bruce was dat ondenkbaar. Op een flinke afstand van de Engelsen hielden ze halt, staken ze hun speren in de grond en gingen op hun knieën “Ze knielen!” zei Koning Edward, “ze smeken om genade!” Een Engelse lord vertelde hem: “Ja dat doen ze, maar niet voor uw genade, maar die van god. Voor hun is het een overwinning of zich dood vechten.” “Zo zal het zijn,” antwoordde Edward en liet zijn trompetten spelen.
De Graaf van Gloucester was een van de eerste ridders die de aanval tegen de
Schotten in durfde te zetten. Speren versplinterden door de klap en
veroorzaakten een regen van dodelijke splinters. De Schotten hielden hun lijn,
ongeacht hoeveel ridders er op hun muur van speren terechtkwamen. De Engelsen
waren totaal niet op de Schotse wendbaarheid voorbereid. Het was in hun ogen
onmogelijk om voetsoldaten zover te krijgen dat ze een leger van geharnaste
ruiters aanvielen zonder hun formatie te verliezen. De boogschutters uit Wales en Engeland die Edwards vader gebruikte om de dodelijke regen van pijlen af te vuren op Falkirk waren nog steeds in hun nachtpositie. Ze konden alleen maar over de hoofden van de aanvallende Engelse ridders schieten, waarbij ze in het slechtste geval ze de voorste linie in de rug raakten, wat vaak het geval was. Gloucester sneuvelde bij de eerste charge, zijn ridders braken met hun lichaam de Schotse speren, hun harnassen werden doorboord. Op het slagveld werden de oorlogskreten en geluid van staal tegen staal overstemd door de schreeuwen van de stervenden. Randolph en Stewart kwamen te hulp aan de linkerkant om Edward Bruce te ondersteunen terwijl deze, die verschillende clans zoals Buchanan en MacDonald leidde, in de rechter flank van the Bruce hardnekkig stand bleef houden. De Schotse lijn brak niet in twee stukken maar bleef als een geheel doorstoten.
Vervolgens trok de linkervleugel van Stewart en sir James Douglas op en veroorzaakte gevechten van man tot man, maar steeds opnieuw bleef de Engelse cavalerie op de natte grond pogingen doen om een charge te ondernemen. Dit was onmogelijk. Bruce gaf het bevel aan zijn rechtervleugel op te trekken, waardoor de Engelsen vast kwamen te zitten. Engelse boogschutters begonnen op de rechtervleugel te schieten en dit had effect. De vleugel werd verzwakt, waarop Bruce Robert Keith en zijn 500 man sterke lichte cavalerie beval de Engelse boogschutters aan te vallen. Keith manoeuvreerde door de lijnen van vechtende Engelse cavalerie en viel de Engelse boogschutters in de zijkant aan. Omdat de Engelse ridders allemaal in gevecht waren, hadden de Wales en Engelse boogschutters geen kans, en werden bijna allemaal gedood. De slag ging nu over in gevechten van man tot man. Bijl raakte zwaard, speren werden neergegooid en andere wapens getrokken. De licht gewapende Schotten maakten de gewonde Engelse ridders af. De Schotse koning beval de hooglanders die hij als reserve op Coxet Hill had laten staan, om aan te vallen. De wilde hooglanders deden dit op hun typische manier, hard en snel op de vijand in rennend. Vechtend naast de laaglanders en de andere hooglanders, zag het slagveld er weer uit zoals je van een Keltische veldslag verwacht. Ze braken de Engelse lijn. ‘De wilde Ieren’ noemden de Engelsen deze hooglanders ook wel eens. Engelse ridders trapten hun wapenbroeders in de modder bij wanhopige pogingen om te ontsnappen. Omdat ze wisten dat de slag verloren was, hielpen de ridders die naast de koning stonden hem te ontsnappen. Edward won met deze actie 15 minuten voorsprong op zijn achtervolgers. De Schotten duwden de Engelsen verder naar achter, hun bevelhebbers schreeuwend ‘on them! on them!’ De hooglanders die zich net in de veldslag hadden gestort, dreven de Engelse lijn steeds verder naar de rivier, waar ze met hun harnas zeker zouden verdrinken. De hooglanders waren ongeëvenaarde vechters, door de Furor (oorlogswoede) en de stormloop op hun vijand. Maar ze waren ongedisciplineerd en dit had de Galliërs in het verleden veel overwinningen geschonken.
Resultaat
De Bannockburn kon na de slag met droge voeten worden overgestoken,
zoveel dode lichamen lagen er. De Schotse verliezen waren
opmerkelijk laag, zoals bij de meeste van de Schotse overwinningen
in de geschiedenis.
Robert the Bruce
werd een jaar later door de
Als hiernaast de woorden William Wallace worden gelegd, is er te zien dat hij en The Bruce zich op ongeveer dezelfde manier uiten. Bij The battle of the Pools zoals de Engelen hem noemen, lag een compleet verwoeste Engelse claim op de Schotse troon. De twee landen zouden voor geen vierhonderd jaar meer worden verenigd en het was op dit veld dat de eerste Keltische natie zijn onafhankelijkheid terugwon tegenover tirannen die totaal geen recht hebben op de Schotse, Welshe of de Ierse troon. Zie ook:
Tempeliers op Bannockburn? Celtic Webmerchant:
|
|
|||
 |
|||||
|
copyright © 2008 CelticBritain.net, Alle rechten voorbehouden. Sitemap Contact |
|||||
Toen de
De
Schotten naderden de modderige velden tussen de Burn en de rivier.
Edward II had nog steeds meer dan 20.000 infanteriesoldaten in
reserve staan maar hij kon ze door het te kleine veld niet
fatsoenlijk positioneren, waardoor ze achter de vechtende lijn van
de cavalerie moesten blijven staan. De grond waar de Schotten nu
over trokken was te modderig voor een cavalerie charge en de Engelse
ridders die naderden gooiden hun lansen als speren naar de Schotse
lijn en trokken hun zwaarden. 
