 |
 |
||||
|
|
Toen het laatste lid van het huis Canmore, de Maagd van Noorwegen, stierf op haar weg naar Schotland, was het onduidelijk wie haar zou opvolgen. Zes beschermers van Schotland, vertegenwoordigers van de politieke gemeenschap, werden gekozen door een parlement bij Scone, om het probleem op te lossen Van de 13 mensen die de kroon voor zich opeisten, waren Robert Bruce, de vader van de latere koning, en John Balliol de machtigste. Bruce was de zoon van de tweede dochter van Earl Henry, de zoon van David I; Balliol de kleinzoon van Henry’s oudste dochter. De zaak was alles behalve makkelijk op te lossen, omdat beide legitieme en sterke claims hadden voor de troon. Omdat ze niet in staat waren een besluit te nemen, wendden de beschermers zich tot Edward de 1ste van Engeland voor advies over de opvolging. Deze verklaarde, dat hij de opperheer van Schotland zou worden. Om de zaak op te lossen werden 40 rechters van Bruce, 40 van Balliol en 24 van Edwards eigen raad aangesteld. Uiteindelijk werd John Balliol tot koning verklaard - niet alleen vanwege de inbreng van Edwards mannen, maar ook omdat 29 rechters die op de hand van Bruce waren, tegen hem stemden. Balliol werd gekroond te Scone, in Perthshire, op de dag van St. Andrew, 30 november 1292, als de laatste Schotse koning die werd ingewijd op de Stone of Destiny. Een paar maanden na zijn inwijding reisde hij naar Newcastle, in Noord-Engeland, om eer te bewijzen aan zijn koning, lord Edward de 1ste. Koning John probeerde in de daaropvolgende maanden zijn onafhankelijkheid te bewerkstelligen door verscheidene keren het parlement bijeen te roepen en de Schotse zaken zelf proberen op te lossen. Hij werd continu gedwarsboomd, ingehouden en vernederd door Edward, die hem als een vazal behandelde. Tegen 1293 voerde de Engelse koning oorlog met Frankrijk en had hij hulp nodig. Hij beval tien earls en zestien baronnen hem te hulp te komen. Er was nog nooit zo’n verzoek op zulk een schaal op deelname aan een overzeese oorlog gedaan, en de Schotse edelen weigerden het verzoek. Dit verzoek bleek Schotland te prikkelen en John en zijn Schotse edelen ondernamen actie. Balliol tekende een verdrag met Filip de 4de van Frankrijk - de eerste formele erkenning van de auld alliantie. Dit bepaalde het latere huwelijk tussen Johns zoon en de nicht van Filip. Ook garandeerde het verdrag militaire steun als een van de twee landen zou worden bedreigd door Engeland. In plaats van troepen naar Frankrijk te sturen om Edward te helpen.
Zie ook:
William Wallace Celtic Webmerchant:
|
|
|||
 |
|||||
|
copyright © 2008 CelticBritain.net, Alle rechten voorbehouden. Sitemap Contact |
|||||
John Balliol
De
Schotten heroverden Stirling en belegerden het meer zuidelijk gelegen
Carlisle. Edward antwoordde hierop met de inname van Berwick, waarbij
hij het grootste gedeelte van de inwoners liet doden. Daarna
nam hij Edinburgh, Stirling en Roxburgh in. Na 17 dagen eindigde de
oorlog, in 1296, door de sterkte van het Engelse, en de onervarenheid
van het Schotse leger. Op 10 juli gaf koning John zichzelf en zijn land
over aan Edward. De kroonjuwelen werden hem afgenomen en Edward nam de
Stone of Destiny en de relikwieën van St. Andrew in beslag. Hierna
marcheerde hij noordwaarts, eden van trouw ontvangend van zijn Schotse
onderdanen, die werden opgenomen in de rollen van Ragman. Koning John
werd gevangengezet in de Tower en Schotland werd een kolonie. Tien jaar
lang werden verschillende beschermers aangewezen om Schotland te regeren
in de naam van de Schotse kroon. Gemeenschappelijk ongenoegen over
de bezetting sudderde en vlamde op met 
