Sint Patrick

Sint Patrick is een van ‘s werelds populairste heiligen. Als kind vertoonde Patricius Magonus Sucatus niet veel interesse in religie en als jongeling verwierp hij de godsdienst van zijn ouders, de in Brittannië levende Romeinen Calpurnius en Conchessa. De Fransen hebben de neiging te zeggen dat Patrick in Gallië werd geboren, maar de meeste andere geleerden zijn het erover eens dat zijn geboorte in Dumbarton, Schotland, plaatsvond in 387.

Ergens in zijn late tienerjaren werd Patrick bij een roofoverval gevangengenomen en als slaaf naar Ierland meegenomen, waar hij te werk gesteld werd als schaapherder. In de wanhoop over zijn gevangenschap wendde hij zich naar god in intens en wanhopig gebed, terwijl door het christendom dat hij en zo’n groot aantal anderen van zijn volk hadden verlaten, verzachting van zijn slavernij werd gebracht. Hierdoor bereidden de jaren van gevangenschap hem voor op zijn toekomst als geestelijke. Hij leerde bovendien de taal en gewoonten van de Ierse mensen die hem bezaten en, hoewel hij Christus volgde in zijn leer, stak hij ook veel op van de druďdische en heidense gewoonten die in Ierland gebruikelijk waren. Na zes jaar slavernij vertelde een engel hem in een droom om weg te rennen naar de kust. Hij reisde 320 kilometer van Ballymena naar Wexford en ontsnapte met een schip dat honden naar Frankrijk vervoerde. Nadat deze in Engeland was aangemeerd, werd Patrick weer gevangengenomen en teruggeleid in slavernij, maar hij ontsnapte na twee maanden opnieuw en reisde door Europa om zijn lot te zoeken.

Patrick bracht vijftien jaar door als leerling van sint Germanus van Auxerre en werd ingewijd als priester in het jaar 417. Sint Germanus wijdde Patrick tot bisschop rond het jaar 432 en paus Celestinus I stuurde hem hierna terug naar Ierland om sint Palladius op te volgen, die de eerste bisschop van Ierland was geweest.

Patrick landde in 433 in Slane en raakte al gauw in conflict met de lokale stamhoofden omdat hij het vuur dat hij ter gelegenheid van de paasnacht maakte, niet volgens de wensen van de koning aantak. De lokale druďdes, die bang waren voor de betekenis van Patricks komst, voorspelden dat dit vuur voor altijd zou blijven branden, als hij niet in dezelfde nacht nog gedoofd zou worden. Het vuur bleef wonderbaarlijk genoeg branden ondanks alle inspanningen om het te doven en hierdoor kreeg Patrick toestemming om zijn geloof in Ierland te verspreiden.

De vorm van het vroege, Ierse christendom gepredikt door Patrick was veel vreugdevoller en lovender dan zijn Romeinse voorganger in zijn benadering van de natuur. Het is niet een theologie van zonde, maar eerder een theologie die het goede van de schepping omhelst. De bekering van Ierland is het eerste voorbeeld van christendom dat gedijde in een cultuur die eerder de natuur vereert dan verloochent, een cultuur waarin wordt geloofd dat de hele schepping heilig is. In de Keltisch-christelijke theologie is heel de wereld het boek van go, gevuld met mysterie en vol van goddelijke boodschappen.

Patrick zette zijn bisschoppelijke zetel waarschijnlijk in 435 op in Armagh. Veel wonderbaarlijke verhalen over deze periode van zijn leven doen de ronde, onder andere de legende dat hij de slangen uit Ierland dreef en dat hij alleen verantwoordelijk was voor de bekering van het hele land. Maar de Patrick van geschreven geschiedenis is even vaag als Patrick van de legende. Twee korte documenten, Patricks biecht en zijn brief naar Coroticus, over het algemeen als authentiek gezien, zijn de basis van wat we weten over de historische Patrick.

Hij was de eerste die de katholieke kerk in Ierland organiseerde en verdeelde in bisschoppelijke zetels, hij maakte een maatstaf voor bijbelse geleerdheid en moedigde vooral de les in Latijn aan. Hij reisde door het land terwijl hij predikte, les gaf, kerken bouwde en scholen en kloosters opende en bekeerde de mensen uit alle sociale klassen, waarbij hij er velen inspireerde monnik of non te worden. Patrick deelde niet alleen god met het Ierse volk, maar door hen groeide ook zijn begrip voor het goddelijke.

De veelvoudige deugden waarmee de vroege Keltische heiligen begiftigd waren, bezat sint Patrick alle. Als hij niet bezig was met zijn werk als geestelijke, bracht hij veel tijd door in gebed. Hij droeg een ruwharig hemd en sliep op harde stenen. Bekeerden van hoge rang boden hem hun kostbare spullen aan, maar deze weigerde hij alle: hij hechtte geen waarde aan materiële rijkdom. Sommigen van zijn volgelingen noemen Patrick een mysticus, omdat veel belangrijke gebeurtenissen in zijn leven voorgegaan zijn door dromen of visioenen, hij stopte nooit met zijn boetedoeningen en zijn intense gebeden lieten zien dat hij zich diep bewust was van de aanwezigheid van god.

In het westen van Connaught ligt een gebergte die het land beschermt tegen de golven en stormen van de Atlantische Oceaan. Hierin ligt een bergtop die de naam Croagh Patrick, of St. Patricks berg, draagt. Er wordt gezegd dat hij zich hier voor veertig dagen terugtrok in vaste, gebed en andere boetevaardige oefeningen, nadat zijn beschermengel hem dit had gezegd. Zijn enige bescherming tegen de woede van de elementen was een kleine uitsparing in de rotsen en de steen waarop hij ’s nachts rustte is vandaag de dag nog te zien. Het doel van zijn gebeden was het verkrijgen van speciale zegeningen en genadigheid voor de Ieren en men gelooft dat deze dingen ook zijn verkregen.

Niet verwonderlijk is het dat Patrick het gegeven van slavernij haatte, en hij was de eerste belangrijke figuur in de christelijke kerk die zich er openlijk tegen uitsprak. Zijn tijd in gevangenschap heeft zijn vermogen om lijden te verdragen vergroot en hem doen begrijpen wat het is om te lijden. Hierdoor werd Patrick een van de grote beschermers van de neergeworpen en uitgesloten mensen, van vrouwen die vaak eveneens onderdrukt werden, en van iedereen die aan de rand van de samenleving leefde.

Veertig jaar lang bezocht Patrick de kerken die hij had gesticht door heel Ierland. Hij verzachtte de moeilijkheden van de gelovigen, sterkte hen in het beoefenen van de deugden en wees pastors aan om zijn werk voort te zetten. Het is bekend dat hij niet minder dan 350 bisschoppen wijdde.

Aan het einde van zijn leven kwam st. Brigid naar hem toe met het doodskleed waarin hij begraven zou worden en dat zij zelf geweven had. Toen Patrick en Brigid samen hun laatste gebed baden, zag hij geheel Ierland oplichten met de helderste stralen van het goddelijk geloof. Hij bad dat dit licht nooit gedoofd zou worden en een engel kwam naar hem toe om te zeggen dat zijn gebed verhoord zou worden. Patrick stierf op 17 maart 461 in Saul, Downpatrick, waar hij zijn eerste kerk had gebouwd.

En zo was het dat een jonge Brit met de naam Patricius stierf als een Ier die Patrick heette, en noch Ierland noch het christendom was hetzelfde. Rond zijn dood, of daar kort na, stopten de Ieren met slavenhandel en begonnen er nooit meer aan. Mensenoffers waren ondenkbaar geworden. De stamleden bleven oorlog met elkaar voeren als altijd, maar deze oorlogen werden nu begrensd door wat wij de regels van oorlog noemen.

Vrijwel iedereen weet dat Patrick de beschermheilige van Ierland, maar niet zovelen zijn zich ervan bewust dat hij ook de beschermheilige van Nigeria is, een land dat grotendeels gekerstend is door Ierse geestelijken. Net als st. Nikolaas en st. Valentijn is st. Patrick een heilige die wijd en zijd geliefd en bewonderd is.

Zie ook:

Keltisch christendom
St. Columba

St. David

Bronnen:

- Brown, Peter (2003), The rise of Western Christendom : triumph and diversity, A.D. 200-1000 (2nd ed.), Oxford: Blackwell, ISBN 0-631-22138-7
- Bury, John Bagnell (1905), Life of St. Patrick and his Place in History, London
- Hughes, Kathleen (1972), Early Christian Ireland: Introduction to the Sources, London: Hodder & Stoughton

 

 

 



Gesponsord door Celtic Webmerchant:

                 
Keltische torque € 24,-                          Romeins schrijfgerei 28,90                           Keltische helm € 277,-


copyright © 2011 CelticBritain.net, Alle rechten voorbehouden.           Sitemap  Contact